Οίδα
 
Η σκέψη μου είναι υγρή
στη σπηλιά του πόθου μου
πράσινα βρύα και αρχαία σύμβολα
ξεχασμένων πολιτισμών
 
Μόνον αλάτι
 
Ανυδρία ρουφάνε οι αυλακιές του ασυνείδητου
 
Τα μάτια μου κατηφορίσανε
στις άκρες των δαχτύλων
σαν την πασχαλίτσα στο μεσιανό
το δάχτυλο
να κλείνουν σ’όλες τις πτώσεις το ρήμα
οίδα
στο βάθος του κόλπου σου
 
Έλα να τυφλωθούμε τώρα
μην αφήσουμε να μας φύγει το φως!
Ο Οιδίποδας ζητάει επιστροφή