Όσοι φτάσανε ένα βήμα από το πέρασμα στην

αντίπερα όχθη και γλίτωσαν,

τίποτε δεν είναι πια το ίδιο γι’ αυτούς, ούτε καν

αυτοί οι ίδιοι.

Αυτή η δεύτερη ευκαιρία για ζωή

εγκαθιστά την έκπληξη, για πρώτη ίσως φορά,

σε όσα τους περιβάλλουν, μικρά και μεγάλα.

Η βροχή, ο ήλιος, οι λέξεις, ο έρωτας.

 

Αυτή η δεύτερη ευκαιρία επαναφέρει την ένταση της

πρώτης φοράς και το θαυμασμό για τα πράγματα.

 

Είναι που ολοσχερώς αλλάζει η όρασή τους.

Ο χρόνος γίνεται άχρονος.

Η στιγμή αιωνιότητα.

Κι όσα βρίσκονται στο παρελθόν και

τους επισκέπτονται στα όνειρά τους,

υπήρξαν άραγε κάποτε ή απλώς

ονειροπλάστηκαν;