Η υπέροχη ατέλεια
Η υπέροχη ατέλεια
Ζηλεύω τα αποδημητικά πουλιά που
ξαναβρίσκουν τη ρότα τους
-η μνήμη-
Ακόμη τις παλιές φωτογραφίες που
φυλάνε στις διπλωμένες άκρες τους τα
ψήγματα του κοσμικού χρόνου
Μα πιότερο ζηλεύω την
απουσία μνήμης που
μπόλιασε ο Κύριος σ΄όλα τα
κύτταρα του κορμιού σου
στην κάθε καμπύλη της ανάσας σου
Να μη σκέφτεσαι
Να μη χορταίνεις
Να μη θυμάσαι…
Καταδικάζοντας με στην αέναη
-πλην άπιαστη- μέθεξη
της ηδονής
δίχως παρελθόν δευτερολέπτων
Υμνώντας τη Δημιουργία για την
υπέροχη αυτή α τ έ λ ε ι α