Το θηρίο και ο λόγος

Μήπως είναι μάταιο να προσπαθείς με λέξεις να κατακτήσεις τον Ά λ λ ο κοινωνό του «θηρίου» αυτού που έχεις μέσα σου, όταν αυτό το«θηρίο» είναι ένα κουβάρι από σκέψεις, αισθήματα, συναισθήματα, ενοχές, εμπειρίες και πόθους;

 

Πώς να το στριμώξεις να περάσει μέσα από τους πόρους της κρεατομηχανής της γλώσσας, όταν το «θηρίο» υπάρχει μόνο για μια στιγμή με μια ορισμένη μορφή. Την άλλη αλλάζει, μεταμορφώνεται σαν τον Μπαρμπαμπαμπά των παιδικών μας βιβλίων.Ξεσηκώνει μνήμες, εισπράττει εμπειρίες, διαστέλλεται,

συστέλλεται, τροφοδοτείται έξωθεν και τσουπ το επόμενο δευτερόλεπτο είναι κάτι άλλο.

 

          Γι’ αυτό λέω, οι λέξεις αποδίδουν μόνο πλευρές του «θηρίου» μιας ορισμένης στιγμής, μιας ορισμένης μορφής .

Δηλαδή μόνο την προβιά του ή τα νύχια του. Ποτέ ολόκληρη τη μορφή του. Και πολύ περισσότερο, ποτέ την ψυχή του. Το ίδιο γίνεται και όταν προσπαθούμε να εκφραστούμε μέσω των διαφόρων μορφών της τέχνης .

          - Και το «θηρίο» ολόκληρο; Θα είναι πάντοτε άπιαστο,δε θα το αγγίζουμε, δε θα μπορούμε να το μεταδώσουμε στους άλλους ;

          - Όχι βέβαια, θα το μεταδίδουμε, αλλά όχι έτσι όπως νομίζουμε. Η πλαστικότητα του «θηρίου» προσεγγίζεται πρωτίστως με κείνη τη μορφή της επικοινωνίας που τυχαίνει να έχει και κείνη πλαστικότητα. Και τούτη είναι το σώμα…

 

          Από το απλό άγγιγμα, ως το αξεδιάλυτο κουβάρι των χεριών, χειλιών και ιδρώτα, το «θηρίο» αποδίδεται, αντιγράφεται, μεταδίδεται. Έτσι απλά, χωρίς λέξεις. ΄Η καλύτερα οι λέξεις υποτάσσονται στο λόγο και την αύρα που εκφέρει το ίδιο το σώμα, σαν μία body to body μεταβίβαση του μηνύματος, του τρέμουλου και του πάθους.

 

 

          Τι ειρωνεία όμως! Αυτή η υπέροχη επικοινωνία πραγματώνεται εδώ και εκατομμύρια χρόνια από τους κατώτερους οργανισμούς. Οι βιολόγοι αυτή την ένωση των «σωμάτων» των μικροβίων την ονομάζουν συνουσία των κατώτερων ζώων. Δε γίνεται όμως για την αναπαραγωγή τους, αλλά για τη μεταβίβαση της π λ η ρ ο φ ο ρ ί α ς.

 

          Κι εμείς οι δυστυχείς; Ακόμη αγνοούμε το Άλφα και το Ωμέγα του τρόπου της επι-κοινωνίας .

 

          Ας μην είμαστε όμως άδικοι . Δεν τον αγνοούμε, ίσα-ίσα που τον εφαρμόζουμε . Μόνο που δεν μπορούμε να εκφράσουμε αυτό που γίνεται. Να εκφράσουμε δηλαδή με το σώμα, αυτό τον τρόπο της επικοινωνίας που βιώνουμε με τους άλλους, δηλαδή μέσω του σώματος.

 

 

 

          - Και συ τι κάνεις τώρα, τι προσπαθείς να μεταδώσεις ;

          - Τίποτα, ή σχεδόν τίποτα. Μόνο που αντίς για υπογραφή χαϊδεύω και τσαλακώνω τούτο το χειρόγραφο.