Αστέρια από σκοτεινή ύλη

 

    Όταν ένα από τους μεγαλύτερους αθλητές (βλέπε αστέρες) της βιτρίνας του σύγχρονου αθλητισμού σε αγώνες άλματος και ταχύτητας, ο Καρλ Λιούις, κάτοχος εννέα χρυσών μεταλλίων σε τέσσερις Ολυμπιακούς αγώνες, δεν μπορεί να περπατήσει στα 38 του χρόνια, (υποφέροντας από οστεοαρθρίτιδα εξαιτίας της υπερεντατικής προπόνησης), τότε άρρωστος δεν είναι μόνο ο συγκεκριμένος αθλητής. Άρρωστη είναι ολόκληρη η κοινωνία που ενθαρρύνει, χρηματοδοτεί και προβάλλει ως πρότυπα ανθρώπους που βρίσκονται έξω από τα όρια της φυσικής ισορροπίας και αντοχής.

    Ιδανικό προς θαυμασμό και μίμηση στην κοινωνία που ζούμε, δεν είναι η νόρμα, η αρμονία με ό,τι χαρακτηρίζει το φυσικό και το ανθρώπινο, αλλά η εκτροπή του, η παρά φύσιν υπέρβαση των ορίων. Και ακόμα περισσότερο όταν αυτό που θεοποιείται δεν είναι αυτό τούτο, αλλά η εικόνα του.

    Ο Καρλ Λιούις και η κοινωνία του θεάματος θα πρέπει να πουν στα εκατομμύρια ντοπαρισμένους θαυμαστές του, πως ακόμα κι αν χρησιμοποιηθεί όλο το χρυσάφι των εννέα μεταλλίων του, δεν θα μπορέσουν να αντικατασταθούν/αποκαταστηθούν οι κατεστραμμένοι χόνδροι των αρθρώσεών του. Κανείς όμως δεν θα εξηγήσει στα μικρά παιδιά που θαυμάζουν τους υπεραθλητές τύπου Καρλ Λιούις στο βάθρο της νίκης, ότι τα μετάλλια στο στήθος τους δεν είναι καμωμένα από χαλκό, ασήμι ή χρυσό, αλλά από σμπαραλιασμένες αρθρώσεις, κουρελιασμένα νεύρα, και πολλές πολλές ατομικές και οικογενειακές απώλειες.

    Ας μη θεωρηθεί πάντως ότι η περίπτωση Καρλ Λιούις είναι η εξαίρεση ή κάτι τέτοιο περιορίζεται μόνο στο χώρο του αθλητισμού. Σχεδόν όλα τα προβεβλημένα πρότυπα των «επιτυχημένων» της κοινωνίας μας ανήκουν στην ίδια κατηγορία, αρκεί να αντικαταστήσουμε τη λέξη αθλητισμός με τη λέξη επιχειρήσεις, τα εννέα χρυσά με τη λέξη καταθέσεις και την καταστροφή των αρθρώσεων με τις λέξεις απώλεια ευαισθησίας, φαντασίας, ελεύθερου χρόνου, και τότε θα αναγνωρίσουμε πολλούς ακρωτηριασμένους να κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ο καθένας με διαφορετικό είδος αναπηρίας, γνήσια τέκνα του Μήδα, να πεθαίνουν από ασιτία ανάμεσα στα χαλάσματα της κοινωνίας που οι ίδιοι δημιούργησαν.