Σε συσκευασία χρόνου

Σε συσκευασία χρόνου
 
Ανάμεσα στην επιθυμία και την ικανοποίησή της μεσολαβεί ο χρόνος. Ο χρόνος, που τις πιο πολλές φορές γίνεται προσπάθεια να συμπιεστεί, ακόμη και να εκλείψει. Θεωρείται ως περιττή συσκευασία. Άλλωστε όλα αυτά που ονομάζουμε πρόοδο δεν είναι τίποτε άλλο από τον εξοβελισμό του χρόνου και τη μεταπήδηση στην κατάσταση εκείνη, όπου θα ικανοποιούνται όλες οι επιθυμίες των ανθρώπων και κυρίως αυτόματα. Χωρίς περιττές καθυστερήσεις, με ανυπαρξία διαστήματος, ανάμεσα στο θέλω και στο παίρνω. Και λίγοι αντιλαμβάνονται ότι η πεζοπορία για να φθάσουμε κάπου, δεν είναι περιττή πράξη που απορροφά τον πολύτιμο χρόνο μας, αλλά πρωτίστως πνευματική προετοιμασία και δημιουργία.
Ο χρόνος και η ωρίμανσή του είναι σύμφυτη με τη βιολογική ανάπτυξη, αλλά και την ύπαρξη του ανθρώπου. Η «έκκριση» της ευτυχίας δεν είναι εικονική πράξη ούτε είδωλο, αλλά καρπός που χρειάζεται ωρίμανση. Έτσι τα πράγματα, όπως και οι καταστάσεις, κουβαλούν μέσα τους το χρόνο. Και ο χρόνος δεν είναι ο δρόμος που οδηγεί στην ευτυχία, είναι η ίδια η ευτυχία, γιατί η διαδικασία απόκτησης ενός αγαθού, είναι μέρος της ουσίας του.
Ο εξοβελισμός του χρόνου μερικές φορές φθάνει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να συναρτάται η ικανοποίηση και η ευτυχία απλά με την απόκτηση και την κτήση των πραγμάτων. Δε χρειάζεται δηλαδή κάποιος να κάνει βόλτα ή να ψαρεύει με τη βάρκα του, αρκεί που την αγόρασε. Δεμένη στη μαρίνα ικανοποιεί τη ματαιοδοξία της κτήσης, αλλά και την ψευδαίσθηση της ικανοποίησης απ’ το θαλασσινό αεράκι. Το ίδιο με το εξοχικό, το στερεοφωνικό, το βιβλίο. Τα πράγματα χωρίς το περιτύλιγμα του χρόνου τους είναι εικονική πραγματικότητα. Δεν αποδίδουν ξεκούραση, μουσική, απόλαυση. Και το κανάλι για τη ροή τούτης της απόλαυσης, ο διάδρομος εισροής, είναι ο χρόνος. Ο χρόνος είναι η αναγκαία παράμετρος για να γονιμοποιηθεί μια σχέση, όχι μόνο ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά και ανάμεσα στους ανθρώπους και τα πράγματα.
Πολλές απώλειες θα μπορούσαν να αποτελούν εκθέματα μουσείων ενός χαμένου πολιτισμού. Στις αναπτυγμένες χώρες η τροφή, τα αντικείμενα χρήσης, τα χειροτεχνήματα, ανήκουν στα αγαθά που προσφέρονται πλέον στους ανθρώπους χωρίς τη συσκευασία τους, δηλαδή τη διαδικασία για το σχεδιασμό και την παραγωγή τους, όπου μαζί με την πρώτη ύλη τους μπορούν και ζυμώνονται το μεράκι, ο χρόνος, και η συλλογική εμπειρία.
Σε τελευταία ανάλυση αυτή η «διαδικασία» δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο χώρος μέσα στον οποίο μπορούν να φιλοξενηθούν και να λειτουργήσουν η φαντασία, η κίνηση του σώματος, η πλημμυρίδα των αισθημάτων, έτσι που τελικά μόνος του αυτός ο «νεκρός χρόνος» της προετοιμασίας και της αναμονής να έχει μια αυταξία, πολλές φορές πολύ πιο σημαντική και από το ίδιο το τελικό προϊόν.
Πολλοί θα εύχονταν αν γίνονταν μαζί με την αγορά του αντικειμένου να μπορούσαν να αγοράσουν και το χρόνο για την απόλαυσή του, για να μη "σπαταλήσουν" από το δικό τους χρόνο. Αλλά να, ευτυχώς, που ακόμα αυτό δε γίνεται. Δεν αρκεί να αγοράσουμε το βιβλίο για να εισχωρήσει μέσα μας, χρειάζεται να βαδίσουμε στο δικό του χαλί, στο δικό του χρόνο. Και αυτό ακόμη δε σερβίρεται μαζί. Τη συσκευασία του χρόνου την προσφέρουμε εμείς, για να το μεταφέρουμε στην καρδιά και το μυαλό μας. Αλλιώς, μετακινείται από τα ράφια του καταστήματος στα ράφια του δικού μας σπιτιού.
Ίσως κάποτε η τεχνολογική "εξέλιξη" φθάσει σε κείνο το σημείο που να ενοφθαλμίζει το περιεχόμενο της απόλαυσης των πραγμάτων με ένα τσιπάκι κατευθείαν στον εγκέφαλό μας, όπως φορτώνουμε ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή. Απόκτηση χωρίς κόπο και κυρίως χωρίς χρόνο. Κάτι σαν απευθείας μετάγγιση γνώσης και ευτυχίας. Και αυτό δεν είναι πολύ μακριά. Θάλεγα πως με λιγότερο θορυβώδη τρόπο, εισβάλλει με ποικίλους τρόπους από χιλιάδες τρυπούλες στα κύτταρα της συνείδησής μας και τα μετατρέπει σε αφυδατωμένα λείψανα-μνημεία της νέας τάξης. Προετοιμάζει την έλευση της νέας εποχής, και αναδεικνύει ηγήτορες όλους όσους υπόσχονται την επιστροφή σε έναν παράδεισο που θα απουσιάζει ο ιδρώτας, ο κόπος και ο χρόνος. Αυτός όμως θα είναι ένας παράδεισος που δε θα έχει ως χαρακτηριστικό του την Ανάσταση, αλλά το Θάνατο.