Τα πλατό τα αναγκαία

Αιώνες τώρα οι άνθρωποι , από την αυγή της εμφάνισής τους στη γη, προχωρούσαν με διαλείμματα, στάσεις και ξαποστάματα. Λίγο η συμμόρφωση με τις εποχές του χρόνου που έκαναν να εναλλάσσονται οι ρυθμοί της ζωής, λίγο οι αποστάσεις που υποχρέωναν σε αναμονή κατάλληλου καιρού, ακόμα και οι θεομηνίες και οι λιμοί, δημιουργούσαν ένα περιβάλλον όπου ήταν αναγκαίο από καιρού εις καιρόν να βραδύνουν ή να σταματούν τους ρυθμούς της ζωής τους, για να κοιτάξουν μέσα τους και γύρω τους, να αφουγκρασθούν τη φωνή τη δική τους και των άλλων, να μηρυκάσουν τις επιτυχίες και τα πάθη τους, και σοφότεροι να συνεχίσουν τη ζήση τους.

Αυτά τα πλατό της πόρευσης, τα πλατύσκαλα της ζωής, ήταν τελικά ‘όχι απλά διαλείμματα, αλλά συστατικά στοιχεία της μέθεξης της ζωής. Κάτι σαν ξέφωτα στα δάση για τους ξυλοκόπους και τους κυνηγούς, ή σαν οάσεις στο οδοιπορικό στην έρημο.

Αυτά τα πλατό τα αναγκαία δεν υπάρχουν πια, τουλάχιστον στις κοινωνίες του «πολιτισμένου κόσμου». Κυριαρχεί ο δρόμος της συνεχούς ανάβασης, της ανηφορικής πορείας, χωρίς πλατύσκαλα, ξέφωτα, ή οάσεις. Κανείς πια δε διανοείται να διαθέσει χρόνο για να «μείνει» για λίγο στις εξελίξεις της επιστήμης και της τεχνικής, για να αφομοιώσει, να τις απορρίψει, ή απλά να τις συνηθίσει. Η μία εξέλιξη επικάθεται της άλλης σαν τα νέα βιβλία στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, χωρίς διαλείμματα του νου και του χρόνου. Μια πορεία έξω από τους βιολογικούς ρυθμούς του σώματος και της ψυχής, όπου ο χρόνος αποκτά νόημα μόνον όταν η πορεία είναι ανηφορική και συνεχής. Ο χρόνος της αφομοίωσης και της περισυλλογής θεωρείται χρόνος άχρηστος ή κενός.

Αυτό βέβαια που συμβαίνει στην κοινωνία είναι αντανάκλαση εκείνου που συμβαίνει στον καθένα και καθεμιά μας. Στο βωμό της αποτελεσματικότητας χτίσαμε και τις τελευταίες μας οάσεις, μπαζώσαμε τα τελευταία μας ξέφωτα και στο τέλος καταργήσαμε και τα πλατύσκαλα. Βαδίζουμε χωρίς σταματημό διαρκώς όχι μόνο τη μέρα, αλλά και τη νύχτα, για να προλάβουμε την κορυφή που δεν υπάρχει παρά μόνο στο μυαλό μας. Και μετά απορούμε που τυφλοί και αποκαμωμένοι πέφτουμε στις χαράδρες.

Τα πλατό τα αναγκαία. Ξαποστάματα της πορείας. Της αποτίμησης, της αφομοίωσης και της διόρθωσης. Ακόμη και της αναμονής, για να ’ρθουν και οι άλλοι, οι βραδυπορούντες και να προχωρήσουμε όλοι μαζί προς τα μπρος. Τα πλατό ως χώροι διαλογισμού και ανάπλασης κυττάρων του νου. Μήτρες συνάντησης του καθενός με το εαυτό του και με τους άλλους. Αλώνια του καρπού, αλώνια του τοκετού, αλώνια της γέννησης της νέας ζωής. Της ζωής των Ανθρώπων.