Η υπέροχη ατέλεια

 

 
Η υπέροχη ατέλεια
 
Ζηλεύω τα αποδημητικά πουλιά που
ξαναβρίσκουν τη ρότα τους
-η μνήμη-
 
 
Ακόμη τις παλιές φωτογραφίες που
φυλάνε στις διπλωμένες άκρες τους τα
ψήγματα του κοσμικού χρόνου
 
 
Μα πιότερο ζηλεύω την
απουσία μνήμης που
μπόλιασε ο Κύριος σ΄όλα τα
κύτταρα του κορμιού σου
στην κάθε καμπύλη της ανάσας σου
 
 
Να μη σκέφτεσαι
Να μη χορταίνεις
Να μη θυμάσαι…
 
Καταδικάζοντας με στην αέναη
-πλην άπιαστη- μέθεξη
της ηδονής
δίχως παρελθόν δευτερολέπτων
 
 
Υμνώντας τη Δημιουργία για την
υπέροχη αυτή α τ έ λ ε ι α