Οι κύκλοι

Οι κύκλοι
 
 
       Θάθελα να γράψω για κείνη την κατάσταση , όπου το πλησίασμα στο φως, στον έρωτα, στο λιμάνι, προκαλεί μια κορύφωση και ταυτόχρονα την επιθυμία της φυγής.΄Ενας δυϊσμός
Αντιθέτων καταστάσεων, οι οποίες βρίσκονται στη μέγιστη κατάσταση αρμονίας τους οσάκις το υποκείμενο βρίσκεται στο επιθυμητό τέλος. Είναι κάτι σαν την πίεση που προκαλεί το πλησίασμα του εμβόλου της ατμομηχανής στο τέρμα, όπου σε κάθε χιλιοστό πλησιάσματος αυξάνεται η πίεση, ώσπου στο τέλος, ακολουθεί μια νέα εκτίναξη. Η πίεση, ώσπου στο τέλος, ακολουθεί μια νέα εκτίναξη .
Μόνο που σ’αυτή την περίπτωση (του εμβόλου), αυτό που συμβαίνει είναι απλή επανάληψη. Εδώ όμως μιλάμε για νέα ποιότητα, νέα ένταση, που συνοδεύει την κάθε νέα επανάληψη είναι πιο ρωμαλέα, πιο γόνιμη, πιο ζωογόνος.
          Κάτι σαν τον νεοσσό που πετάει όλο και πιο μακριά κι ολοένα ξαναγυρίζει στη φωλιά του, κάθε φορά όμως από άλλο σημείο του ορίζοντα και τότε είναι πιο αλλιώτικος , πιο ώριμος , πιο σίγουρος, διαγράφοντας κύκλους ολόγυρα της θείας φωλέας. 
          Είναι κάτι σαν τη διεύρυνση των κύκλων που έχουν ένα κοινό κέντρο, όχι όμως στη μέση, αλλά στην άκρη. Όπως οι κύκλοι στο καύκαλο του μυδιού, που ξεκινάνε απ΄τη μαύρη μυτούλα και επεκτείνονται. Ούτε όμως ακριβώς αυτό είναι . Το μύδι είναι φυσική μορφή, έχει σταθερότητα και σιγουριά, ενώ το ΑΛΛΟ έχει ρίσκο, μοιάζει με το αντικείμενο ή τον νεοσσό που πετάει όλο και πιο ψηλά πάνω απ΄τη γη και η βαρύτητα τον γυρίζει πίσω και πάλι ξανά πετάει πιο ψηλά και πάλι κάτω στη γη. Ώσπου…
          Το πέταγμα κάποτε είναι τόσο ρωμαλέο, ώστε αποσπάται από τη μαγική έλξη της βαρύτητας και χάνεται στο διάστημα. Τότε πια ο νεοσσός αετός δεν ξαναγυρίζει, απομακρύνεται στο αχανές, λουσμένος στις χρυσές ακτίνες του ηλίου, ενδίδοντας σε μίαν ανάταση, ίσως και σε ένα ολοκαύτωμα.