Και ένα δάκρυ για τον Αλβανό κακοποιό

Και καλά οι συγγενείς των ομήρων επιβατών του λεωφορείου, από τους οποίους δε θα περίμενε κανείς τη στιγμή της απελευθέρωσης και της λύσης του δράματος των οικείων τους να ενδιαφερθούν και κυρίως να λυπηθούν για εκείνον που επί τόσες ώρες απειλούσε με θάνατο τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Αλλά οι άλλοι; Οι απόμακροι, οι κρατικοί υπάλληλοι, οι κυβερνητικοί, οι πολιτικοί, που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να μην κάνουν ένα ακόμη «λάθος» που θα είχε επιπτώσεις στην καριέρα τους; Έτσι εξηγείται η ανακούφιση που αισθάνθηκαν με το τέλος της επιχείρησης, το οποίο ήταν τόσο λυτρωτικό για τους ίδιους, που δεν τους άφησε ούτε το ελάχιστο περιθώριο πολιτικάντικης ευαισθησίας να δηλώσουν ότι τουλάχιστον λυπούνται για τη ζωή ενός ανθρώπου. Και δε νομίζω ότι είχε σημασία το ότι έτυχε να είναι Αλβανός. Το ίδιο θα έκαναν και αν ήταν Έλληνας. Αυτό που ενδιέφερε ήταν να μην πληρώσουν αυτοί το τίμημα. Καμιά έγνοια για το αν χάθηκε μια ανθρώπινη ζωή.

Έτσι το όλο θέαμα του τηλεοπτικού αυτού σήριαλ είχε ακριβώς την ίδια αντιμετώπιση με τις ταινίες που προανέφερα, όπου ο θάνατος του κακού περνάει ως περίπου απαραίτητο στοιχείο του σεναρίου.

Δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω από την ασφάλεια του γραφείου μου αν η αστυνομία μπορούσε να κάνει διαφορετικά ώστε και να απελευθερωθούν οι όμηροι και να μη σκοτωθεί ο κακοποιός. Το ζήτημα εάν θλιβόμαστε για το θάνατο ενός ανθρώπου, όποιος και να είναι αυτός, τη στιγμή μάλιστα που πολλοί από αυτούς που δεν είπαν λέξη για τον πυροβολισμό στο κεφάλι του κακοποιού, δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι είναι κατά της θανατικής ποινής. Το θέμα είναι εάν η τιμωρία του κακοποιού για την αξιόποινη αυτή πράξη απαγωγής και της απειλής της ζωής αθώων ανθρώπων, είναι ο θάνατος παραβλέποντας τα όποια ελαφρυντικά θα μπορούσαν να συνοδεύουν την πράξη του.

Έχω την εντύπωση πως η πολιτική ηγεσία όλων των κομμάτων, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, εξέφρασε την ικανοποίησή της για την επιχείρηση της αστυνομίας και του κράτους, χωρίς να επισημαίνει ταυτόχρονα πως ο θάνατος ενός ανθρώπου, ακυρώνει ακριβώς το όλο νόημα της διάσωσης της ανθρώπινης ζωής. Στο κάτω κάτω η αξία δε μπορεί να αποτιμάται με τις αξίες που θέτουν οι άνθρωποι ως κανόνες κοινωνικής συμβίωσης, διαβαθμίζοντας το τίμημά της ανάλογα με τη θέση που κατέχει κάποιος στην κοινωνική ιεραρχία.

 Ευτυχώς που κανείς Κρέοντας δε μπόρεσε ποτέ να εμποδίσει την εκάστοτε Αντιγόνη να θρηνεί και να θάβει το νεκρό αδελφό της, παραβαίνοντας τους νόμους των ανθρώπων υπερασπιζόμενη αξίες πολύ πιο διαχρονικές και εν τέλει πολύ πιο ανθρώπινες.

 

 

 

*Αναφέρεται στη θλιβερή κατάληξη επιχείρησης του κράτους για τη σωτηρία των ομήρων ενός λεωφορείου, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του Αλβανού απαγωγέα από ελεύθερο σκοπευτή της αστυνομίας.