Οι «κοινωνικές μεταλλάξεις»
Οι «κοινωνικές μεταλλάξεις»
Κατά πως γεννιέται το παιδί αρχίζει και ο αγώνας για το φάσκιωμα της ελευθερίας, της φαντασίας και της ψυχής του, στην πορεία για τη διαμόρφωση του νέου πολίτη. Είναι αυτό που ονομάζουμε κοινωνικοποίηση, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αναπαραγωγική διαδικασία της κοινωνίας, που προσπαθεί να διαιωνίσει το πολιτισμικό της DNA, να πλάσει κατ’ εικόνα και ομοίωση τους αυριανούς πολίτες ή τους αυριανούς υπηκόους της.
Κι όπως στη φύση, που τυχαίνει κάποτε να σπάει αυτή η προγραμματισμένη μεταβίβαση από γενιά σε γενιά, με το να συμβαίνουν απρόσμενα οι μεταλλάξεις, που είναι η τυχαία αλλαγή του γενετικού υλικού, έτσι και στην κοινωνία προκύπτουν οι δικές της μεταλλάξεις, οι δικές της «εκτροπές». Αυτές οι «κοινωνικές μεταλλάξεις», έχουν διάφορα ονόματα ανάλογα με την εποχή. Είναι οι γαβριάδες, οι αναρχικοί, οι αρματολοί, οι αντάρτες, οι χαϊνηδες, Είναι ο Σπάρτακος, ο Χριστός, ο Μαρξ, ο Τσε. Είναι όλοι όσοι αμφισβητούν την υπάρχουσα τάξη, τη δοσμένη αρμονία και ζητούν μιαν άλλη, πλησιέστερα στο αρχέγονο φαντασιακό της παιδικής αθωότητας και ελευθερίας. Είναι αυτοί που αμφισβητούν το αυτονόητο και τον "κοινό νου".
Και ενώ στη φύση οι μεταλλάξεις είναι η κινητήρια δύναμη της εξέλιξης, παρόλο που οι πιο πολλές είναι ανώφελες και μόνο λίγες ανοίγουν το δρόμο για ανώτερες μορφές, οι «κοινωνικές μεταλλάξεις» σχεδόν πάντα είναι η μαγιά του καινούργιου. Το διαφορετικό ανοίγει το δρόμο, η ποικιλία γεννάει το καινούργιο, το φαινομενικά απροσάρμοστο είναι το πρόσωπο της νέας εποχής. Κι ας αντιμάχεται ο συντηρητικός κομφορμισμός της κάθε κοινωνίας να εξορίσει αυτές τις κοινωνικές «παρεκκλίσεις», κι ας πασχίζει ο πολιτικός, ο πολιτιστικός και ο κοινωνικός περίγυρος να διαβάζει ανάποδα το βιβλίο της κοινωνικής εξέλιξης. Αυτές θα είναι οι φύτρες της κάθε αυγής.
Τι περιθώρια έχουμε άραγε εμείς οι «κοινωνικοποιημένοι» για να γυρίσουμε πίσω το πολιτιστικό μας ρολόι, να ξαναβρούμε τη χαμένη μας αθωότητα; Πόσο κόπο πρέπει να κάνουμε για να κατακτήσουμε αυτό με το οποίο γεννηθήκαμε;
-Πόσα βιβλία πρέπει ακόμα να διαβάσω ώσπου να ξεμάθω αυτά που μου έμαθαν στο σχολείο…
-Πόση μουσική πρέπει ν’ ακούσω για να μάθω το μελωδικό ήχο της σιωπής…
-Σε τι κινήσεις πρέπει να ασκηθούν οι αρθρώσεις μου για να ισοφαρίσουν την ακαμψία της «σουηδικής γυμναστικής»….
-Με τι φυγές πρέπει να ζυμωθώ για να άρω την από αιώνων καθήλωσή μου…..
Και όπως λέει ο Πικάσο …. «Παλιά ζωγράφιζα όπως ο Ραφαήλ. Μου χρειάστηκε μια ολόκληρη ζωή για να μάθω να ζωγραφίζω σαν τα παιδιά»…