Το άγγιγμα των σωμάτων κάνει καλό
Το άγγιγμα των σωμάτων κάνει καλό
Είναι παραγνωρισμένη και παρεξηγημένη η σωματική επαφή για την ομαλή ψυχοκινητική ανάπτυξη των ατόμων, τόσο στα ζώα, όσο και στον άνθρωπο. Και όμως υπάρχουν έρευνες που αποδεικνύουν ότι μικρά ποντικάκια που μεγάλωσαν μαζί με τη μητέρα τους, η οποία συνεχώς τα θήλαζε και τα έγλυφε, γίνανε πιο ανεξάρτητα και πιο ζωηρά, από άλλα που απλώς τους δίνονταν μόνο τροφή.
Οι πρώτες εμπειρίες του ανθρώπου, αρχικά στο υγρό και θερμό περιβάλλον της μήτρας και αργότερα με το σφιχταγκάλιασμα της μητέρας, αποτυπώνονται στον εμβρυϊκό και νεογνικό εγκέφαλο και γίνονται το συνώνυμο της ασφάλειας, της ισορροπίας και της ηρεμίας. Είναι ο χαμένος παράδεισος και η διαρκής προσπάθεια για επιστροφή.
Η ανάγκη για επικοινωνία του σύγχρονου ανθρώπου δεν είναι μόνο νοητική ή συναισθηματική. Πρωτίστως είναι ανάγκη για σωματική επαφή. Η διαρκής αγωνία για την αναπλήρωση της χαμένης σωματικής επαφής της βρεφικής και παιδικής ηλικίας. Ακόμη από εκείνη την ηλικία παραμένει βασική η ανάγκη του ανθρώπου να αγγίζει ο ένας τον άλλο. Κι αν οι κοινωνικές συμβάσεις το απαγορεύουν, επινοούνται τρόποι για να απολαμβάνουν οι άνθρωποι την απλή ή τη στενή σωματική επαφή. Φτάνει να σκεφτεί κανείς ότι όταν δεν υπάρχει ή δεν αρκεί η επαφή που παίρνουν οι άνθρωποι από τα παιδιά, τους γονείς ή τους εραστές τους, τότε την αναζητούν ως αναπλήρωση ή ως συμπλήρωμα, στους «επαγγελματίες της επαφής» που είναι οι γιατροί, οι νοσοκόμες, οι φυσιοθεραπευτές, οι γυμναστές, οι κομμωτές. Όλοι αυτοί προσφέρουν πολύ περισσότερα στους ανθρώπους με το άγγιγμα και την επαφή και λιγότερο με αυτό που υποτίθεται ότι κάνουν (νοσηλεία, μασάζ κούρεμα κ.λ.π).
Ας σκεφθούμε πόσες μορφές επαφής επινοούν οι άνθρωποι για να ικανοποιήσουν αυτή την αρχέγονη ανάγκη. Ο χορός, το σφιχταγκάλιασμα σε συνάντηση, σε αποχαιρετισμό, σε γιορταστικές εκδηλώσεις, είναι μορφές καμουφλαρίσματος αυτής της διαρκώς ανεκπλήρωτης ανάγκης. Ακόμα και υποκατάστατα επινοούνται όπως η ανατροφή και το χαΐδεμα των ζώων για να ικανοποιηθεί ή να συμπληρωθεί η ανάγκη για σωματική επαφή.
Ακόμη η ανάγκη για επανάληψη της εμπειρίας της σωματικής άλλά και της στοματικής επαφής της ξεχασμένης βρεφικής ηλικίας είναι τόσο μεγάλη, ώστε δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι και αυτή ακόμα η αξία της συνουσίας για τον άνθρωπο βρίσκεται περισσότερο στη γονιμοποίηση της σχέσης των εραστών και στην επιστροφή στη βρεφική πράξη του αγκαλιάσματος και λιγότερο στην ηδονή της γενετήσιας πράξης. Τόσο που σε πολλές περιπτώσεις θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν είναι αυτό καθαυτό το σεξ η βαθύτερη επιδίωξη του ζευγαριού, αλλά αντίθετα το σεξ δίνει την ευκαιρία για να πραγματοποιηθεί η σωματική επαφή. Με τον ίδιο τρόπο που στο βρέφος η σωματική επαφή των χειλιών με το μαστό έχει μεγαλύτερη αξία για την ψυχοσωματική ανάπτυξή του, από τη διατροφική αξία της άντλησης του γάλακτος.
Στη σύγχρονη κοινωνία της απομόνωσης, πιπιλίζοντας διαρκώς το συμβολικό μας αντίχειρα, προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και μόνοι μας. Δυσκολευόμαστε να
αποδεχτούμε το γεγονός ότι η τρυφερή εκδήλωση αγάπης, η ελεύθερη εκδήλωση των αισθημάτων μας και το άγγιγμα των σωμάτων, κάνει πιο ανώδυνη την εξορία του καθενός μας από την παιδική του ηλικία.