Λύση ή αδιέξοδο στην ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ;

- Σχετικά με το πρώτο εκτιμώ πως ορισμένοι σύντροφοι (κυρίως από την ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ), εξαιτίας των δυσκολιών που είναι αναμενόμενο να υπάρχουν σε μια πολιτική συμμαχία, φθάνουν μέχρι την αμφισβήτηση της αναγκαιότητας ύπαρξης αλλά και προώθησης του ενωτικού μας εγχειρήματος. Προτιμούν τον γνώριμο και οικείο -στους ίδιους -χώρο του ΣΥΝ, έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ, παραγνωρίζοντας τις αποφάσεις συνεδρίων και συλλογικών οργάνων γύρω από αυτό το θέμα. Κυρίως δεν αντιλαμβάνονται ότι η ανάπτυξη του ΣΥΝ περνάει αναγκαστικά μέσα από την ανάπτυξη και εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ και αντίστροφα. Δηλαδή αναφέρομαι πέραν των «ανανεωτών» και σε ορισμένους συντρόφους άλλων συνιστωσών που συνδέουν το δυνάμωμα του ΣΥΡΙΖΑ με την αποσάθρωση και διάχυση του ΣΥΝ. Και τα δύο «Μέγα Λάθος» (ασύνταχτο αλλά αληθές)

 

-Σχετικά με το δεύτερο, ενώ η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, με δεκάδες αποφάσεις  είναι η διαρκής και επίμονη πάλη στη βουλή, αλλά και (κυρίως) στους κοινωνικούς χώρους εναντίον της πολιτικής που ασκείται από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, οι σύντροφοι που ανέφερα, καλλιεργούν (μέσω των συνεργασιών για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, την εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας, το γεύμα στην «Αίγλη» κ.α) κλίμα «εθνικής ενότητας», και «λογικές συναίνεσης», κάτι που δεν είναι αποδεκτό όχι μόνον από τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Και όλα αυτά συμβαίνουν σήμερα που πλήττονται σοβαρά οι κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων, που αποδομείται το κοινωνικό κράτος και η κοινωνική βαρβαρότητα ξεδιπλώνεται με απίστευτη ταχύτητα.

 

-         Όσον αφορά το τρίτο θα έλεγα πως ο σύντροφος δεν εξέφρασε απλώς προσωπικές απόψεις, αλλά η εκφορά αυτή, (ιδιαίτερα όταν γίνεται από προβεβλημένα και ικανά στελέχη) συνιστά ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ αλλαγής πολιτικής κατεύθυνσης ΜΕΣΩ των ΜΜΕ, έξω από όργανα και πολιτικές διαδικασίες θεσμικών οργάνων. Και εδώ βέβαια δεν πρόκειται για δαιμονοποίηση έκφρασης αντίθετης γνώμης -κατακτημένο δικαίωμα στην δική μας Αριστερά- αλλά για Λόγο που συνιστά Πράξη.

 (Εδώ να ομολογήσω πως το αίτημα για την κοινή συνεδρίαση που υπέβαλαν οι 23 σύντροφοι, το οποίο αντί να σταλεί στην κοινοβουλευτική ομάδα δόθηκε στον τύπο, συνιστά επίσης ατόπημα). Γιατί η πολιτική δεν μπορεί να γίνεται στην Αριστερά με ανακοινώσεις, ούτε σε παρουσιάσεις βιβλίων, ούτε με γεύματα, αλλά στα όργανα με συλλογικές διαδικασίες και πνεύμα συντροφικότητας. Πάντως όλα αυτά δεν μπορούν να καταλήξουν να ζητείται η αντικατάσταση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου. Θεωρώ πως κάτι τέτοιο πολώνει καταστάσεις, πληγώνει συντρόφους, διχάζει συνιστώσες και εν τέλει εμποδίζει την εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Να καταθέσω ακόμη πως στη συνεδρίαση της Κ.Ο δεν συμφώνησα να βγει ομόφωνη ανακοίνωση (παρόλη τη συμφωνία μου στο σκέλος που αφορά τον κοιν. Εκπρόσωπο) λέγοντας ότι η Κ.Ο δεν είναι όργανο που μπορεί να αποφασίζει για μείζονα ζητήματα, παρά μόνο (σύμφωνα και με τον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας της Κ.Ο)  η κοινή συνεδρίαση.

 

Τέλος φοβάμαι ότι η  «ομαλοποίηση» της κατάστασης στον ΣΥΡΙΖΑ θα επέλθει με τραυματικό τρόπο. Το ψυχικό χάσμα ανάμεσα σε συντρόφους, με διαφορετική διαδρομή και πολιτικές αναφορές, δεν διευκολύνει τον νηφάλιο διάλογο και την αναγκαία όσμωση. Καθώς όμως η οικονομική κρίση θα οξύνει όλα τα ζητήματα, θεωρώ ότι είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ, χωρίς να παρακάμπτονται οι διαφορές, να δυναμώσει και να εξελιχθεί το εγχείρημα της ενότητας της Αριστεράς, που ίσως αποτελεί το μόνο ανάχωμα και τη μόνη ελπίδα και προοπτική για την έξοδο από το φάντασμα της κοινωνικής βαρβαρότητας.