Μια σπουδή για την καταστροφή ή απλά για την ατυχία.

 

 

Τα κακορίζικα παραπαίδια μιας μυστικής αόρατης διαδικασίας. Τα παρεξηγημένα Ο δημιουργικός τους ρόλος και η δύναμη που κρύβουν. Τα κακά ως θαρραλέοι ανατροπείς νάνων σχεδίων

 

Έτσι κι αλλιώς από μόνες τους οι Άνοιξες δεν αρκούν. Αυτοακυρώνονται. Οι Χειμώνες ως ζωτικός εταίρος

 

Προσμονή και ευχή τα κακά να έρχονται στην ώρα τους. Έτσι κι αλλιώς Χειμώνες θα έρθουνε. Καταστροφείς ή επικονιαστές. Στις μασχάλες τους κουβαλάνε κρυμμένο το μήνυμα. Διαφορετικό για κάθε άνθρωπο. Σοφία για να το διαβάσεις. Νηφαλιότητα για να ξεχωρίσεις αυτά που έρχονται και γκρεμίζουν (πρόσωπα, σχέσεις, καταστάσεις) από τα Άλλα που κρατούν σφιχτά στις χούφτες τους τα δώρα. Τα πρώτα τα υπομένεις, τα δεύτερα τα αποκρυπτογραφείς και βλέπεις από μέσα τους το φωτεινό μονοπάτι

 

Ίσως έπρεπε να γίνει η καταστροφή, να γκρεμιστεί ο τοίχος για να μπορέσεις να δεις από πίσω

 

Να σου κλείσουν το δρόμο, για να μάθεις ότι γύρω σου υπήρχαν απάτητα σταυροδρόμια που γυρεύαν να περπατηθούν

 

Και πώς να γεννηθεί κάτι αν δεν πεθάνει πρώτα κάτι άλλο;

 

 

 Όταν η αλληλουχία κακό-καλό-κακό ή καλό-καλό-κακό απογειώνει τις κρυμμένες δυνάμεις, τη στιγμή που ίσως η αλληλουχία καλό-καλό-καλό τις κοιμίζει

 

Όπως κοίμισαν και το λιοντάρι που του ήρθαν όλα βολικά με τη δύναμη και τον όγκο του και δεν προχώρησε στον δρόμο προς τον άνθρωπο. «Κοιμήθηκε στην πόρτα της εξέλιξης». Όταν πάνω στα δέντρα ο μικρός και αδύναμος τάρσιος βρήκε το δρόμο προς την ανθρωποποίηση. Τα δύσκολα και τα άβολα εξέλιξαν το χέρι και το μυαλό του

 

Όμως η ανάγνωση είναι πιο δύσκολη τώρα. Για να μπορέσεις να δεις αυτό που σε υψώνει από αυτό που σε βαλτώνει. Όταν για να προσπεράσεις το «καλό» και να το βγάλεις από πάνω σου που κολλάει σαν γλίτσα, χρειάζεται γνώση και σοφία. Για να διακρίνεις τα βαρίδια που κουβαλάνε οι «καλές» στιγμές. Θάρρος για να τα αγνοήσεις και να κρατήσεις μοναχά ό,τι πυρπολεί το μέσα σου

 

 

 

 Πόνος και ηδονή οι δύο όψεις, οι δύο πόλοι. Ο δρόμος για την απόσπαση από το Ζώο που η εγγενής του δύναμη το κάνει να γαντζώνεται στο άμεσο και να κινεί την ύπαρξή του μονάχα με το δέρμα του

 

Έπειτα είναι και οι άλλοι... «που ανεβαίνουν κατεβαίνοντας». Που παραιτούνται. Για τη σύνδεση με τους κρίκους του παρελθόντος στην αλυσίδα του μέλλοντος. Από το ατομικό στο μεγάλο Συλλογικό

 

Και προπαντός το Μέτρο, η σωστή σειρά, η αρμονική σχέση των «δύσκολων» και των «εύκολων» στιγμών. Η συμφωνία των κραυγών του πόνου με τις φωνούλες της ηδονής. Η μυστηριακή πλοκή που γεννά την νέα ύλη. Του νου και των αισθήσεων

 

Η σοφία για την επιλογή και την απόρριψη. Η αποδοχή και η καρτερία. Το φωτεινό μονοπάτι. Οι καταστροφείς ή οι επικονιαστές. Η αποφυλάκιση. Το χρυσό κλουβί