Το πρόσωπο σε επτά και μία πράξεις
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΕ ΕΠΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΑΞΕΙΣ
Το πρόσωπο δεν είναι αυτό. Είναι όσα δεν γράφτηκαν ακόμα, όσες ζωές δε σαρκώθηκαν από δω και πέρα
Η γέννηση δε φέρνει μέσα της όλη την ουσία. Αυτή κτίζεται από το κλάμα της πρώτης στιγμής ως τον θάνατο. Έτσι που στην αρχή είναι στη ρίζα του δέντρου με τα κλαδιά μπροστά και τα χιλιάδες δυνατά πρόσωπα, τις χιλιάδες δυνατές εκδοχές-αντοχές. Ανεβαίνοντας προς τα πάνω, παιδί - έφηβος - ώριμος γέρος, στενεύουν τα περάσματα και οι διακλαδώσεις. Κάθε φορά όμως είσαι πολύ περισσότερο από αυτό που είσαι. Γιατί είσαι όλα τα κλαδιά-πρόσωπα που απομένουν
Η ουσία είναι απείρως πλουσιότερη από το πρόσωπο. Όχι μόνο αλλάζει μέρα τη μέρα ώρα την ώρα, αλλά και οι μάσκες των ρόλων που φοράει γυρνούν πάνω της και την αλλάζουν. Τα πρόσωπα που ενδύεται η ουσία, γεννούν νέες ζωές που και αυτές μεταλλάσσουν την ίδια την ουσία. Έτσι π o υ η ουσία αλλάζει διαρκώς και μαζί της αναμορφώνεται και το δέντρο της ζωής
Το πρόσωπο ταυτίζεται με την ουσία μοναχά σαν έρχεται ο θάνατος. Τότε είμαστε στην άκρη απ' το κλαράκι του δέντρου της ζωής μας. Οι εκδοχές τελείωσαν. Η πορεία μας ακολούθησε την τυχαία της διαδρομή από τη ρίζα - τον κορμό - το μεγάλο κλαδί - το μικρό κλαδάκι - το συγκεκριμένο πρόσωπο. Θα μπορούσε η ουσία μας να πάρει άλλο δρόμο στο ατομικό δέντρο της ζωής μας. Τούτο το δέντρο είναι διαφορετικό κάθε φορά που μεταλλάσσεται η ουσία και είναι διαφορετικό από εκείνο των άλλων ανθρώπων
Το πρόσωπο του κάθε ανθρώπου δεν είναι η εκδοχή που παρουσιάζεται μπροστά μας. Αυτή είναι η φιγούρα η τυχαία εκδοχή της ουσίας του ΤΩΡΑ. Το άτομο είναι το σύνολο των δυνατοτήτων που κρύβει μέσα του, τ o σύνολο των κλαδιών που του απομένουν και που μπορούν να σαρκωθούν αν οι περιστάσεις έλθουν ώστε να οδηγηθεί εκεί
Η μεγάλη σύγχυση είναι η ταύτιση της φιγούρας με την ουσία του ανθρώπου. Η ουσία όμως είναι πολυδύναμη πολυσήμαντη και παράλληλα συγκεκριμένη ανά πάσα στιγμή. Τα κλαδιά-πρόσωπα, τα κλαδιά-εκδοχές είναι πολλές αλλά πεπερασμένες. Το εκάστοτε πρόσωπο είναι μία από αυτές τις εκδοχές
Βλέπω το άτομο σημαίνει βλέπω την ουσία του και την πολυχρωμία των δυνατοτήτων του. Περιμένω από αυτό πολλά δυνατά πρόσωπα ίσαμε τα ακραία κλαδάκια του δέντρου, τις μακρινές φιγούρες των ορίων του - τον ήρωα ή τον εγκληματία, τον Άγγελο ή την έκπτωσή του
...έτσι λαχτάρησα τον άνθρωπο, όχι σαν αυγό με κέλυφος - τσακ όταν σπάει ραγίζοντας σε σαράντα κομμάτια- αλλά ανθό, με επάλληλες ανθοφόρες Άνοιξες και καλοκαίρια, με το κύμα να σπάει με πολλά πρόσωπα σαν λευκό σάλιο στην ακροθαλασσιά και να κάνει τόσα σχέδια και γιρλάντες που να λες δεν το 'χω ξαναδεί! Όπως όταν βλέπεις έναν ηθοποιό στο δρόμο να κουβαλάει νάιλον σακούλες αυτός ο εραστής της χθεσινής σου συντροφιάς ή ο αντάρτης του εφηβικού σου σινεμά «Κρόνος» και πάλι να λες δεν μπορεί! Ποιο απ' όλα τα πρόσωπα να δεχτείς; Κανένα και όλα. Κι η ματιά σου πιο συγκαταβατική και πιο γαλήνια, πιο άνεμος που διασχίζει το πρόσωπο και φθάνει στον πυρήνα, στο κουκούτσι με τα χίλια πρόσωπα και τότε λες δεν είναι αυτό που βλέπω. Είναι πιο πολύ αυτό που αισθάνομαι κι ακόμα πιο πολύ αυτό που μπορεί να γίνει και δε γίνεται. Βλέπω την φιγούρα του σε θέατρο σκιών, παραμερίζω το παραβάν και αρχίζω την παράσταση