Ο αυτόχειρας

 

Διαβαίνουμε το μικρό διάλειμμά μας πάνω στη γη προσπαθώντας να φωτίσουμε διάφορες πλευρές αυτού που ονομάζουμε ζωή

 

Πότε με το μυαλό, πότε με τις αισθήσεις, μέσα από τα βιώματα και τα έργα των άλλων. Μα πιο πολύ μέσα από ένα απευκταίο και συνάμα ανατρεπτικό συμβάν: τ η ν α π ώ λ ε ι α . Την απώλεια αυτού που αγαπάμε, αυτού που ψάχνουμε και την ουσία του γυρεύουμε να βρούμε

 

Τότε ερχόμαστε σε ένωση μ' αυτό που φεύγει. Ως τότε είμαστε στο σταθμό και περιεργαζόμαστε τα βαγόνια. Μπαίνουμε στο τρένο μοναχά σαν αρχίσει να αναχωρεί από το σταθμό και μεις μένουμε στην αποβάθρα. Η αναχώρησή του είναι ταυτόχρονα και το ταξίδι για την πιο μέσα γνώση του. Μπαίνουμε στο τρένο όταν φυγή και απώλεια...

 

.Ο θάνατός μας ενώ δεν προσφέρει τίποτε σε μας του ίδιους για την καθαυτήν ουσία, διευκολύνει του άλλους να μας γνωρίσουν καλύτερα. Αυτή όμως η γνώση του προσώπου μας από τους Άλλους, δεν είναι τάχα και το μέσον για τη γνώση της ουσίας της ύπαρξής μας;

 

Μήπως δεν αγωνιζόμαστε για να εισπράξουμε - ως αντανάκλαση- και μεις οι ίδιοι την ιδέα για το πρόσωπό μας, μέσα από τα μάτια, των άλλων;

 

Ή ακόμη μερικές φορές δεν αναζητούμε τη γνώση της ουσίας μας μέσα από την άρνησή της.    Γ ι α υ τ ό  ο  α υ τ ό χ ε ι ρ α ς  κ α τ α λ ή γ ε ι  ν α  ε ί ν α ι  ο  μ ό ν ο ς  α υ θ ε ν τ ι κ ό ς  γ ν ώ σ τ η ς  τ ο υ   ε α υ τ ο ύ  τ ο υ