Η κούκλα του χρόνου
Η ΚΟΥΚΛΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Τα πράγματα όπως και οι ιδέες έρχονται στη ζωή, στο φως, κρατώντας στα χέρια τους σφιχτά, σαν κούκλα σφιχτά, το χρόνο τους. Το δικό τους χρόνο
Αυτόν που λέει πότε ακριβώς θα πέσουν πάνω στον ιμάντα του «άλλου» χρόνου, αυτού που αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι
Όχι, λάθος! Δε λέει πότε θα πέσουν πάνω στον ιμάντα, αλλά πότε πρέπει να πέσουν στον ιμάντα, ώστε να διατηρήσουν το μπόι τους, δηλαδή να σταθούνε όρθια με όλο τους το ανάπτυγμα
Σαν όταν καθόμαστε δίπλα σε κυλιόμενες σκάλες, ή στη ρόδα του Λούνα Παρκ και διαλέγουμε τη στιγμή που πρέπει να μπούμε, για να μην πέσουμε
Αυτή η στιγμή ανήκει στα ίδια τα πράγματα. Είναι δικό τους συστατικό, όπως το χρώμα, το μέγεθος, η σκιά
Έτσι αναμένουμε να «γίνουνε» τα πράγματα στην ώρα τους. Να πέσουνε στον ιμάντα του χρόνου των ανθρώπων τη στιγμή που προστάζει η κούκλα τους
Να βγούνε απ' τη χοάνη του χρόνου τους προς τα έξω, στον «άλλο» χρόνο, καθώς προστάζει η δική τους κυοφορία
Ο έλεγχος των γεννήσεων των ιδεών και των πράξεων για το φανέρωμά τους στη δική τους ώρα. Για να σταθούνε όρθια. Κατά το ρόλο και το ανάπτυγμά τους
Και υπάρχουν ίσως φορές που κάποια δε θα γίνουνε καθόλου. Δεν θα συντελεστούν. Γιατί αν βγούνε θα είναι θνησιγενή και αποκρουστικά και η ομορφιά θα αποστρέψει το πρόσωπό της