Το κάλεσμα του χρόνου

 

Όπως κάθε τι που έχει ζωή, έτσι και τα πράγματα, αλλά και οι σχέσεις των ανθρώπων που ωριμάζουν με το χρόνο, είτε από μόνα τους, είτε από δική μας παρέμβαση, έρχεται η στιγμή που μας γνέφουν, μας λένε με τον τρόπο τους ότι γίνανε και μας καλούν

 

Να μη βιαζόμαστε, να περιμένουμε καρτερικά τούτη τη στιγμή κι ως τότε να αφουγκραζόμαστε με τα μάτια ανοιχτά, άγρυπνοι να δούμε το σινιάλο που μας καλεί για να τα βγάλουμε στο φως και να πάρουνε όνομα. Φτάνει να είμαστε σε θέση να διαβάζουμε τον κώδικα, τα μυστικά αόρατα νοήματα των πραγμάτων, του καθενός ξεχωριστά, τη μυρουδιά που μας καλεί. Και μέχρι να έρθει η στιγμή, να κρατάμε τις αισθήσεις μας, τις γνωστές και τις άγνωστες σε εγρήγορση, με τις κεραίες μας στη διαπασών και τα παράθυρα της ψυχής μας ορθάνοιχτα για να ληφθεί το μήνυμα

 

Καμιά φορά πασχίζουμε να βιάσουμε αυτή την πορεία, να επιταχύνουμε την ωρίμανση. Αυτά όμως έχουν το δικό τους εσωτερικό ρυθμό, κινούνται ανεξάρτητα από μας, αλλά σε σχέση πάντοτε με μας, γιατί εμείς θα τα φέρουμε στο φως, εμείς θα τα λυτρώσουμε

 

Αν βιαζόμαστε καμιά φορά κι αν προσπαθούμε ατελέσφορα να τα δούμε πριν την ώρα τους, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να κρατάμε σε φόρμα τη δική μας αγρυπνία μην και περάσει το πεφταστέρι απ' το στερέωμα του χρόνου και δε νιώσουμε το κάλεσμά του