Το σκούντημα του αγκώνα

Μία συνάντηση. Η κάθε συνάντηση με τον Άλλο. Τις πιο πολλές φορές συντελείται χωρίς την παρουσία του Άλλου. Η σύμπτωση των προσώπων που αιωρούνται αβαρή στα σπίτια τους, στη δουλειά τους, στο κρεβάτι του σεξ. Αιωρούνται και συναντώνται αναμεταξύ τους όχι όταν πέσει το ένα πάνω στο άλλο, αλλά όταν το ένα καταφέρει να κινηθεί στο ρεύμα του σώματος και της ψυχής που προκαλεί το άλλο. Κάτι σαν τη μικρή βαρκούλα που τρέχει πίσω από το καΐκι, στο αυλάκι που ζωγραφίζουν τα κύματα

 

Οι άνθρωποι δεν συναντιόνται μόνον όταν βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο. Μερικές φορές είναι και έτσι. Η συνάντηση δεν είναι μια φυσική διαδικασία. Είναι πρωτίστως λειτουργία ψυχική και πνευματική. Συναντιέμαι με τον Άλλον όταν του γράφω ένα γράμμα, ή ακούω ένα τραγούδι που αρέσει και σε κείνον, ή αφιερώνω μερικές ώρες για να αγοράσω κάτι που θα του άρεζε, ακόμη κι αν δεν του το προσφέρω

 

Γιαυτό η συνάντηση μπορεί να γίνεται και με απουσίες, ακόμη κιαν ο ένας σκέπτεται, επικοινωνεί και «συνομιλεί» με τον Άλλο, διαφορετική χρονική στιγμή. Επισκέ­πτομαι και θαυμάζω τον κήπο του ακόμη και όταν αυτός απουσιάζει. Βλέπω τα ίδια φυτά που βλέπει και κείνος, μυρίζω τα ίδια λουλούδια, περπατάω στα ίδια μονοπάτια της νιότης του, της κάθε νιότης του

 

Η συνάντηση ως ολοκλήρωση μιας επικοινωνίας, που έχει πριν και μετά. Ανάμεσα μπορεί να βρίσκεται και η φυσική συνάντηση που μορφοποιεί το πριν και τροφοδοτεί το μετά

 

Και τούτο γιατί οι άνθρωποι δεν είναι το περίγραμμα της παρουσίας τους. Είναι πολύ ευρύτερες συστοιχίες σχέσεων που μπορεί να κατοικούν στον ίδιο χώρο, αλλά να διέρχονται η μία ανάμεσα από την άλλη, δίχως να αφήσουν ούτε ένα ίχνος, ούτε ένα σκούντημα του αγκώνα. Ε, λοιπόν αυτό είναι η συνάντηση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους. Ένα σκούντημα του αγκώνα, τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο

 

Φαντασθείτε να βαδίζετε με την "αόρατη" πελώρια φουριόζικη παρουσία σας, σε ένα πολυσύχναστο δρόμο μιας μεγαλούπολης, το ίδιο και οι άλλοι, ο ένας να διέρχεται ανάμεσα από τους άλλους, και να μην συναντάτε καμιά δυσκολία, κανένα εμπόδιο, και ξαφνικά να σκουντάτε στον αγκώνα ενός ανθρώπου και να διαπιστώνετε μια ώρα αργότερα μια μελανιά στο δεξί σας χέρι και να προσπαθείτε να σκεφτείτε ποιος ήταν αυτός που σας προκάλεσε αυτή τη μελανιά. Και να θέλετε να τον ξαναβρείτε, όχι για να διαμαρτυρηθείτε, αλλά για να του κάνετε και σεις μια μελανιά, κιαυτός ακόμη μία σε σας και ούτω καθεξής μήπως και από τα πολλά σκουντήματα και μελανιές αποκτήσει το σώμα σας μορφή και χρώμα και το δικό του το ίδιο και κοιτάξουν αλλήλους στο πρόσωπο και τότε αναγνωρίσει ο ένας τον άλλο

 

Η συνάντηση
μια διαρκής μελανιά, ένα χνάρι στην άμμο
ποια η άμμος ποιος ο αέρας
μόνο το αλάτι στις γούβες