Η αισθητική του μισοτελειωμένου
Η αισθητική του μισοτελειωμένου
Είναι το κομματάκι που λείπει. Ή αυτό που αφήνουμε επίτηδες για να το βάλει ο άλλος στη θέση του και να τελειώσει το έργο. Είναι αυτή η μικρή συμμετοχή, η ανεπαίσθητη δημιουργία, το κλειδί για τη μεγάλη συνάντηση. Κάτι σαν το τέλος του παραμυθιού που αρέσκονται τα παιδιά να το φτιάχνουν κατά πως θέλουν τα ίδια, να σμιλεύουν το δικό τους κλειδί και μ' αυτό να ανοίγουνε την πορτούλα του ονείρου για να μπούνε μέσα του και να γίνουν ένα με τις μάγισσες και τα βασιλόπουλα.
Θέλει γενναιότητα και μεγαλοσύνη να αφήνεις ανολοκλήρωτη τη φράση για να λειτουργήσει η συμμετοχική διαδικασία με τους υπόλοιπους. Για να μικρύνει η απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι η πρόσκληση που απευθύνει το ελλείπον τεμάχιο της ιστορίας ή της δημιουργίας. Η αισθητική του μισοτελειωμένου. Ιδίως για τους δάσκαλους και τους γονείς. Αυτό το μεγαλειώδες κάλεσμα για τη σύνθεση του ΜΑΖΙ.
Όταν η εμπειρία και η γνώση δε γίνεται υπεροχή που μεγαλώνει την απόσταση, αλλά γέφυρα, για να περάσουν όλοι στο απέναντι αλώνι όπου στήνεται ο μεγάλος χορός. Η αναγνώριση ότι το παζλ της ψυχής μας έχει κενά που καλύπτονται με μεγαλύτερη πληρότητα από τις ψυχές των άλλων. Δε χρειάζεται πάντοτε το χαλί να 'ναι μονόχρωμο από τα δικά μας χρώματα Η πολυμορφία πάντα ταιριάζει πιότερο στην ομορφιά.
Να αφήνουμε ατέλειωτες τις ακρούλες με κρόσσια στις άκρες. Ίσως βρεθούν και άλλοι που θα αποκτήσουν νόημα με το να τις μερεμετίσουν. Ίσως και η επιδιόρθωση ή η συμπλήρωση να είναι πιο όμορφη από το μια κι έξω τελείωμα.
Η αισθητική του μισοτελειωμένου. Αλλά και του αβέβαιου, και του ενδεχόμενου. Του καταφρονεμένου μήπως σε απόλυτη απομόνωση και διωγμό από την κοινωνία των βεβαιοτήτων και των σταθερών.
Με την πλειοψηφία να βολεύεται μόνο με το άσπρο-μαύρο, εξορίζοντας τις αποχρώσεις, τις μεταβατικές καταστάσεις και τις ψυχοφθόρες αβεβαιότητες. Είναι η κοινωνία του 0 και του 1, των ηλεκτρονικών κυκλωμάτων και των bits, η κοινωνία του πάνω ή κάτω, των εντός του κύκλου των ευνοούμενων της ζωής και αυτών που μόνο βλέπουν από έξω και ζουν εικονικά . Η κοινωνία της ταξινόμησης, της κωδικοποίησης της μέγιστης αποτελεσματικότητας, έτσι που να μοιάζει παράταιρο το μισοτελειωμένο, το αβέβαιο και το φαινομενικά περιττό. Και όλα αυτά να κρύβουν μέσα τους μια αισθητική και μια ηθική που ίσως να είναι σε θέση να αντιληφθούν μόνο όσοι έγκαιρα απώλεσαν (πολιτισμικά) τα αυτιά και τα μάτια τους για να μπορέσουν να δουν και να ακούσουν αυτά που συγκροτούν αυθεντικά το γύρω μας κόσμο και κυρίως για να ενωθούν με το σώμα του κόσμου.