Η απώλεια των χαμένων κατα-στάσεων

Όταν κάτι καινούργιο έρχεται να προστεθεί στη ζωή μας, κάτι άλλο ταυτόχρονα φεύγει. Ίσως γιατί δε χωράνε όλα μαζί ίσως και γιατί δε ταιριάζουν. Μόνο που αυτό που έρχεται είναι λουσμένο στο φως και μπαίνει θριαμβευτικά από την πόρτα, ενώ εκείνο που φεύγει, περιβάλλεται από σιωπή. Απομακρύνεται με τη σκιά του. Και κανείς τότε δε μετράει την απώλειά του.

Πόσες φορές προσθέσαμε στη ζωή μας και μια καινούργια συνήθεια, τις πιο πολλές φορές για να κάνουμε πιο εύκολη τη διαβίωσή μας, πιο ξεκούραστη, χωρίς να συνειδητοποιούμε, τουλάχιστον εκείνη τη στιγμή, την απώλεια κάποιας ομορφιάς που συντελείται με την έλευση του καινούργιου. Η ευκολία και η ομορφιά δεν είναι πάντοτε συμβατά μεγέθη. Είναι που λογαριάζεται πάντα το νεοφερμένο, το κέρδος που κουβαλάει στο σακούλι του. Την αλλαγή σε πρώτο επίπεδο, σε πρώτο πλάνο, χωρίς προοπτική και «βάθος πεδίου». Τη λεωφόρο που κόβει δρόμο μέσα στο δάσος, κόβοντας το χρόνο στη μέση, αλλά και τα πουλιά που τρομαγμένα μεταφέρουν αλλού την ομορφιά τους.

Είναι που διώχνουμε την κούρασή μας και τη θεωρούμε παράταιρη με την απόλαυση της θέας από μια βουνοκορφή. Και μετά να απορούμε που χάθηκε η απόλαυση, όταν ξεγελάσαμε τον ιδρώτα και το χρόνο μας με σύμμαχο το αυτοκίνητο. Και να μη μαθαίνουμε ότι ο ιδρώτας μας είναι τα δάκρυα της ψυχής μας. Να μη λογίζεται κανείς για κείνα που χάνουμε. Εκείνα που δέσανε και θρέψανε αισθήσεις, συγκινήσεις και μνήμες. Που διακριτικά παίρνουμε το πανωφόρι τους και φεύγουν. Τουλάχιστον να ξέραμε να τα ξεπροβοδίζαμε, όπως τα δικά μας πρόσωπα που ετοιμάζονται για το τελευταίο ταξίδι. Βέβαια κάποτε φθάνει η στιγμή για όλα τα πρόσωπα ή πράγματα που ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους να είναι η τελευταία. Τα ο τελευταίο άγγιγμα σώματος ή βλέμματος. Η τελευταία μετάγγιση. Και τότε το μόνο που θα απέμενε ίσως, είναι να ψιθυρίσει ο καθένας μέσα του:

 

 

           Πόσο θα’ θελα να γνώριζα τούτες τις

           στιγμές

           να μην προσπεράσω βιαστικός αλλά

           να σταθώ

           Όπως στεκόμαστε πάνω από

           έναν τάφο έχοντας αφήσει μόλις τη ράχη του

           λίγα λουλούδια και

           λίγη σιωπή