Ομιλία Τάσου Κουράκη στη Βουλή στη συζήτηση επί των άρθρων και επί του συνόλου του σχεδίου νόμου: «Πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση των κατόχων απολυτηρίου Επαγγελματικού Λυκείου και άλλες διατάξεις» (3ο μέρος)

Από τα πρακτικά της Βουλής ΙΒ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΣ Β΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΠΑ΄ Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2009 ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Συνεχίζοντας την αναφορά στα άρθρα του νομοσχεδίου που έχουμε μπροστά μας και συγκεκριμένα για το άρθρο 18, είναι σαφές, από όσα έχουμε πει ήδη στο παρελθόν, ότι δεν το ψηφίζουμε στη λογική ότι είμαστε ενάντια στα Ιδιωτικά Κολλέγια. Διαφωνούμε με την πολιτική που καθιερώνει ότι ένας νέος ή μία νέα, αποφεύγοντας την όλη διαδικασία της εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, έχει την ευχέρεια να απευθυνθεί σε ένα τέτοιο ιδιωτικό ίδρυμα και να αγοράσει, στην ουσία, τριετείς σπουδές. Και μετά από τις διαδικασίες που όλοι γνωρίζουμε μπορεί να έχει τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα. Χθες το αμφισβήτησε ο κύριος Υπουργός. Να θυμίσω ότι πρόσφατα Πρωτοδικείο δικαίωσε κολλέγιο που συνεργαζόταν με Γαλλικό Πανεπιστήμιο, όσον αφορά το ζήτημα αυτό και μάλιστα την αναγνώριση ακαδημαϊκών δικαιωμάτων. Έτσι, λοιπόν, απόφοιτος αυτών των κολλεγίων μπορεί να έχει τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με ένα πτυχιούχο του ελληνικού δημοσίου πανεπιστημίου. Πιστεύω ότι τα δημόσια πανεπιστήμια δεν μπορούν να αντέξουν πολύ σ’ αυτήν την πίεση και είναι προφανές ότι θα υποστούν μία υποβάθμιση, γιατί είναι πάρα πολύ δύσκολο να έχεις φοιτητές –το ξέρουμε όσοι διδάσκουμε στα πανεπιστήμια- να τους λες ότι πρέπει να μάθουν γιατί έτσι θα έχουν καλύτερη κοινωνική και επαγγελματική αποκατάσταση και να γνωρίζουν ταυτόχρονα ότι παιδιά με πολύ λιγότερα προσόντα μπορούν να τους ανταγωνιστούν στο επίπεδο των επαγγελματικών δικαιωμάτων. Βεβαίως, η διαδικασία της υποβάθμισης και της υποτίμησης έχει αρχίσει εδώ και αρκετό καιρό, όχι μόνο με την υποχρηματοδότηση, αλλά και με τις δεκάδες νομοθετικές ρυθμίσεις που έχουν περάσει και συνεχίζουν να περνούν και να σπρώχνουν τα πανεπιστήμια σε μία υποβαθμισμένη λειτουργία. Έτσι πολύ φοβούμαι ότι πάμε σε ένα περισσότερο υποβαθμισμένο δημόσιο πανεπιστήμιο, με προφανείς επιπτώσεις για το επίπεδο της παιδείας και της συνολικής ανάπτυξης της χώρας μας. Στο άρθρο 19, σχετικά με τα συγγράμματα, δεν μπορούμε να το ψηφίσουμε γιατί θεωρούμε ότι είναι απαράδεκτη η ρύθμιση περιορισμού των συγγραμμάτων στον αριθμό των υποχρεωτικών και επιλεγόμενων μαθημάτων. Σκεφθείτε ότι κάποιος ενδεχομένως να θέλει να πάρει ένα μάθημα, γιατί θέλει να το παρακολουθήσει και να επωφεληθεί από τη γνώση που παρέχεται, προφανώς θέλει ένα σύγγραμμα και επειδή ακριβώς δεν είναι μέσα στον αριθμό των υποχρεωτικών ή επιλεγόμενων μαθημάτων, του αρνούμεθα αυτό το δικαίωμα και θα πρέπει να το πληρώσει από την τσέπη του, εφόσον μπορεί βέβαια. Έτσι λοιπόν πρέπει κατά την άποψή μας να υπάρχει νομοθετική ρύθμιση, ώστε να μοιράζονται δωρεάν όσα βιβλία απαιτούνται για την παρακολούθηση του κάθε μαθήματος, με ένα αίσθημα λογικής βεβαίως, έτσι ώστε να μην υπάρχει μονόπλευρη παρουσίαση του θέματος και να αμφισβητηθεί στην πράξη η καθηγητική αυθεντία. Ακόμη όλα τα υλικά, δηλαδή σημειώσεις, παρουσιάσεις, εργαστηριακοί οδηγοί, πτυχιακές εργασίες κ.λπ., εκτιμούμε ότι πρέπει να τυπώνονται από τα πανεπιστημιακά τυπογραφεία, κύριε Υπουργέ και νομίζω ότι αυτό μπορεί να το κάνει η Κυβέρνησή σας. Δεν είναι κάτι το οποίο χαρακτηρίζει μια αριστερή ή δεξιά αντίληψη. Νομίζουμε ότι είναι ένα νοικοκύρεμα, γιατί εξοικονομούνται και πόροι πέρα από όλα τα άλλα. Νομίζουμε ότι πρέπει να αναβαθμιστούν τα πανεπιστημιακά τυπογραφεία, ώστε να εκτυπώνονται σ’ αυτά όλα τα συγγράμματα και να απεμπλακούν οι εκδοτικοί οίκοι και οι επιχειρήσεις από τη διανομή και εκτύπωση, ώστε να επιτευχθεί και οικονομία κλίμακος. Αναφέρω ένα παράδειγμα. Το σύνολο των τίτλων που εκτυπώνονται εντός του ΕΜΠ, από τον οργανωμένο εκδοτικό μηχανισμό που έχει, ανέρχεται ετησίως σε 734 τίτλους βιβλίων, πανεπιστημιακών εκδόσεων και σημειώσεων. Και όλοι αυτοί οι 734 τίτλοι έχουν ένα συνολικό κόστος 80.000 ευρώ. Αντιθέτως το σύνολο των τίτλων που προσφέρονται από το ελεύθερο εμπόριο, ενώ ανέρχεται σε 636 ετησίως δηλαδή λιγότερο από τους τίτλους που εκδίδει το τυπογραφείο του ΕΜΠ κοστίζει στο ελληνικό κράτος 1,1 εκατομμύριο ευρώ. Καταλαβαίνετε ότι η διαφορά κλίμακας είναι 1:12. Πέραν λοιπόν των δωρεάν συγγραμμάτων όλο το αναγκαίο υλικό, βιβλία, άρθρα κ.λπ., που υποστηρίζουν κάθε μάθημα πρέπει να υπάρχει στις βιβλιοθήκες των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σε ικανό αριθμό για να μπορούν να το δανείζονται όλοι οι φοιτητές που εγγράφονται στο αντίστοιχο μάθημα και βεβαίως να υπάρχει και το δικαίωμα σε φωτοτυπίες. Επιβάλλεται ακόμη να αναβαθμιστούν και να δημιουργηθούν όπου δεν υπάρχουν αναγνωστήρια, όπως και να δημιουργηθούν βάσεις δεδομένων συγγραμμάτων, ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες δηλαδή, προσβάσιμες από όλους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες. Κατά την άποψή μας νομίζουμε ότι μπορούμε να προχωρήσουμε σε μια σύσταση, γιατί υπάρχει το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων, αλλά επειδή εφαρμόζεται στο εξωτερικό, που είναι το εξής: Ο κάθε διδάσκων ή διδάσκουσα να δηλώνεται από την αρχή του μαθήματος και να αναρτά στην αντίστοιχη ιστοσελίδα το περιεχόμενο του μαθήματος το υλικό των διαλέξεων, των εργασιών, των ασκήσεων, των εργαστηρίων, των φροντιστηρίων κ.λπ., καθώς και τα γνωστικά πεδία που εξεταστούν οι φοιτητές, ώστε έγκαιρα οι ίδιοι να προσδιορίσουν τις εκπαιδευτικές τους ανάγκες, προκειμένου να ζητήσουν τα κατάλληλα συγγράμματα. Σχετικά με το άρθρο 20 για τα ΣΔΙΤ, γνωρίζουμε ότι τα σχολεία που ανεγείρονται με ΣΔΙΤ αναλαμβάνουν ορισμένα οικονομικά οφέλη για τους ιδιώτες και το ενδιαφέρον είναι ότι ανατίθεται σ’ αυτούς και κάθε άλλη διαχείριση των λειτουργιών των μεγεθών των κτιρίων, όπως είναι η φύλαξη, η ασφάλιση, η λειτουργία των κυλικείων των εν λόγω σχολικών μονάδων. Είναι ενδιαφέρον ξέρετε αυτό που συνέβη στην Αγγλία, όπου είχε μια μεγάλη διάδοση ο θεσμός των ΣΔΙΤ στα σχολειά. Όταν επί κυβερνήσεως Μπλερ αποφασίστηκε, επηρεασμένη και από τα γνωστά διατροφικά σκάνδαλα, να αλλάξει η πολιτική των τροφίμων που διατίθεντο από τα κυλικεία των σχολείων, προς μια πιο υγιεινή διατροφή, εκεί συνάντησαν την άρνηση από τους ιδιώτες που είχαν συμπράξει στην κατασκευή αυτών των κτιρίων και είχαν τη διαχείριση των κυλικείων και είχαν πει ότι για τριάντα χρόνια το τι θα έχουν τα κυλικεία, το περιεχόμενό τους επ’ αυτού κουμάντο κάνουμε εμείς, καμία παρέμβαση της επίσημης πολιτείας. Αυτό είναι μία από τις ελάχιστες παρενέργειες που μπορεί να έχει αυτή η διαδικασία. Με τον τρόπο αυτό όπως γνωρίζουμε παραδίδεται στους ιδιώτες με σκοπό το κέρδος ένα μεγάλο μέρος των λειτουργιών των σχολείων, την ίδια στιγμή που αυτά τα σχολεία θα μπορούσαν να έχουν κατασκευαστεί με πολύ λιγότερα χρήματα από τις δημόσιες επενδύσεις και τον κρατικό προϋπολογισμό. Το άρθρο 21 δεν μπορούμε να το ψηφίσουμε εάν δεν επανορθωθεί η αδικία που ο νόμος εισάγει, ότι πρέπει δηλαδή να πληρωθούν όλες οι υπερωρίες που έχουν κάνει οι επιμορφωτές που εργάστηκαν στην Κοινωνία της Πληροφορίας ως επιμορφωτές, συντονιστές, καταχωρητές στα Κέντρα Στήριξης και Επιμόρφωσης και παραμένουν απλήρωτοι από το 2006 μέχρι σήμερα όπως προβλεπόταν μέχρι τώρα και όχι υπερωρίες μέχρι το ήμισυ του μισθού τους που είναι οι ώρες που έχουν δουλέψει. Απαιτούμε την άμεση εξόφληση των χρεωστούμενων στους εκπαιδευτικούς αυτούς αλλά και να μην παρουσιαστούν άλλα τέτοια φαινόμενα στο μέλλον. Τέλος, το άρθρο 23 δεν μπορούμε να το ψηφίσουμε. Ζητάμε, όμως, να προστεθεί η δυνατότητα όχι μόνο οι φοιτητές να μπορούν να βλέπουν τα γραπτά τους αλλά να πάρουν και το αντίγραφο αν το επιθυμούν. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο δικαιωματικά τους ανήκει, ευνοεί την διαφάνεια, ευνοεί την δικαιοσύνη και δεν έχουμε κανένα λόγο να το ανεχτούμε. Σας ευχαριστώ.