Ομιλία Τάσου Κουράκη στη συζήτηση επί των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων: «Ίδρυση και λειτουργία Κολλεγίων και άλλες διατάξεις»

ΙΒ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΣ A΄ ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΘΕΡΟΥΣ 2008 ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΙΗ΄ Παρασκευή 1 Αυγούστου 2008 ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θέλω να αναφερθώ σε ορισμένα ζητήματα τα οποία ειπώθηκαν για το κόμμα μας μέσα σ’ αυτήν εδώ την Αίθουσα. Φαίνεται ότι παρεξηγήθηκε η προειδοποίηση που κάναμε ότι θα έχουμε ένα πολύ θερμό φθινόπωρο εξαιτίας των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Μάλιστα αυτό θεωρήθηκε και ως απρέπεια ή υπέρβαση του ρόλου μας. Νομίζω ότι έχουμε παρεξηγήσει ορισμένα πράγματα. Ο ρόλος κάθε κόμματος -όλων των κομμάτων, όχι μόνο του δικού μας κόμματος- είναι να εξαντλεί τη λειτουργία του όχι μόνο στο Κοινοβούλιο, αλλά και μέσα στην κοινωνία, στους κοινωνικούς αγώνες. Σεβόμαστε απολύτως την αυτονομία του φοιτητικού κινήματος και των συνδικαλιστικών χώρων, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει –μάλιστα θα έλεγα ότι επιδιώκουμε, όπως επιδιώκετε και εσείς όλες οι πτέρυγες- να περάσουμε τις θέσεις μας, να ασκήσουμε ιδεολογική ηγεμονία και να επηρεάσουμε τα πράγματα προς την κατεύθυνση και τη φιλοσοφία που πρεσβεύουμε. Θα έλεγα ότι παρέμβαση άτυπη και η οποία δεν νομιμοποιείται στους μαζικούς χώρους είναι να μεταφέρουμε άλλες κοινωνικές ομάδες σε άλλους χώρους, ώστε να συμμετέχουν σε διαδηλώσεις κ.λπ., να καταργήσουμε δηλαδή με αυτόν τον τρόπο την αυτονομία των μαζικών συλλογικοτήτων. Εμείς εξακολουθούμε να επαναλαμβάνουμε ότι όπως ακριβώς η τροποποίηση που πέρασε για τις Δ.Ε.Κ.Ο. θα βρει –αρχίζοντας από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης- πάρα πολύ κόσμο να διαμαρτύρεται στο δρόμο. Και άλλες αντεργατικές νομοθεσίες έχουν ξεσηκώσει τον κόσμο και πολλές μάλιστα κινητοποιήσεις έχουν ακυρώσει νόμους που επρόκειτο να ψηφιστούν, όπως είναι ο νόμος Γιαννίτση. Το ίδιο πράγμα θεωρούμε ότι θα γίνει, ότι θα καταργηθούν στην πράξη -με ό,τι σημαίνει αυτό- πάρα πολλές διατάξεις του νόμου που θα περάσει μέσα στο Θερινό Τμήμα από τη Βουλή. Επαναλαμβάνω ότι εμείς θα επιδιώξουμε να επηρεάσουμε τα πράγματα στο φοιτητικό κίνημα, σεβόμενοι απολύτως την αυτονομία των χώρων. Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι. Εμείς δεν είμαστε παθητικοί θεατές αυτών που γίνονται στην κοινωνία. Εμείς παρεμβαίνουμε στην κοινωνία. Το δεύτερο έχει σχέση με την όλη φιλολογία που έγινε χθες, όσον αφορά τη διγλωσσία του κόμματός μας. Νομίζω, κύριε Υπουργέ, ότι το είχαμε πει πάρα πολύ καθαρά πως αναγνωρίζουμε πλήρως πως είστε υποχρεωμένοι, από τη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να αναγνωρίσετε τα επαγγελματικά δικαιώματα. Εμείς δεν πρεσβεύουμε, όπως πρεσβεύει το Κομμουνιστικό Κόμμα, ότι οι λύσεις στην αντίφαση που αντιμετωπίζουμε είναι να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εμείς είμαστε σταθερά προσηλωμένοι στην αλλαγή του κοινωνικού συστήματος και στην έλευση του σοσιαλισμού, αλλά δεν εκτιμούμε ότι αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε μία χώρα. Θεωρούμε ότι είναι μια υπόθεση πλανητικού επιπέδου. Ο χώρος της Ευρώπης είναι ένα καταπληκτικό πεδίο δράσης για τις δραστηριότητες των διαφόρων κινημάτων και συλλογικοτήτων. Δεν είμαστε καθόλου ευχαριστημένοι βέβαια από τη στάση που τηρεί μέχρι στιγμής η Ευρωπαϊκή Ένωση, που κυριαρχείται από τις μεγάλες δυνάμεις του κεφαλαίου, με ιμπεριαλιστικούς πολέμους και περιστολή ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά νομίζουμε ότι η θέση μας είναι εκεί και θα επιμείνουμε μέχρι τέλους σ’ αυτόν τον προσανατολισμό. Αυτό όμως το οποίο συζητούμε είναι όχι αν η χώρα μας είναι υποχρεωμένη να εναρμονιστεί, γιατί σε αντίθετη περίπτωση κινδυνεύει, όπως είπατε κι εσείς πολύ σωστά, να τιμωρηθεί με πρόστιμο, το οποίο αναγκαστικά θα περικοπεί από άλλες ουσιαστικές δαπάνες, αλλά έχει την απόλυτη ευχέρεια, εφαρμόζοντας το άρθρο 149 και 150 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να καθορίζει τα της εκπαιδευτικής πολιτικής της χώρας της και στο σημείο αυτό δεν υπάρχει καμμία αντίφαση. Αυτό που έκαναν οι Ευρωβουλευτές μας είναι να ζητήσουν την εναρμόνιση όσο καιρό λειτουργούν αυτά τα ιδρύματα στη χώρα μας, ταυτόχρονα όμως με τη θέση ότι αυτά τα ιδρύματα, καθώς ανήκουν στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, πρέπει να κλείσουν, έτσι ώστε η τριτοβάθμια εκπαίδευση να αντιστοιχεί με την επιταγή του Συντάγματος, που είναι υποχρέωση της πολιτείας για δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση. Επίσης, να απαντήσω και στον κ. Αλυσανδράκη. Όσον αφορά για τους αποφοίτους, εμείς κατανοούμε ότι οι είκοσι πέντε χιλιάδες απόφοιτοι αυτών των κολεγίων δεν είναι παιδιά δεύτερης κατηγορίας για πέταμα, είναι παιδιά τα οποία κακώς επιτράπηκε από την πολιτεία να επενδύσουν ελπίδες τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στα κολέγια αυτά, παρ’ όλα αυτά όμως, η πολιτεία θα πρέπει να αντιμετωπίσει με κάποιον τρόπο –μπορούμε να συζητήσουμε διάφορους τρόπους- τι θα γίνει με τους αποφοίτους αυτών των κολεγίων. Αυτό είπαμε και εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι θα πρέπει να ασχοληθούμε και με αυτήν την κατηγορία των αποφοίτων. Όσον αφορά τα άρθρα, θα έλεγα ότι στα άρθρα του νομοσχεδίου, ειδικά με το άρθρο 1, δεν ορίζεται σαφώς στο κείμενο του νομοσχεδίου ότι τα κολέγια ανήκουν στην άτυπη μεταλυκειακή εκπαίδευση, όπως έστω ελλιπώς ορίζεται στην εισηγητική έκθεση. Θεωρούμε ότι με αυτόν τον τρόπο, κύριε Υπουργέ, αφήνετε περιθώρια για σύγχυση με τη μεταλυκειακή τυπική εκπαίδευση, στην οποία ανήκουν τα Τ.Ε.Ι. και τα πανεπιστήμια. Δεν ξέρω αν με το διορθωμένο κείμενο το έχετε συμπεριλάβει. Ορίζεται μόνο ότι οι τίτλοι σπουδών δεν είναι ισότιμοι, θα λέγαμε όμως σύμφωνα με την εκτίμησή μας ότι αυτό δεν αρκεί, καθώς η ουσιαστική ισοτιμία, δηλαδή τα επαγγελματικά δικαιώματα, γιατί αυτός είναι ο πυρήνας του νομοσχεδίου, θα καλυφθούν με την οδηγία 36/2005, όπως έχετε ήδη πει. Όσον αφορά την άδεια ίδρυσης από φυσικά πρόσωπα, διερωτώμεθα σε τι διαφέρουν οι προϋποθέσεις για την άδεια ίδρυσης κολεγίων από εκείνες για την άδεια ίδρυσης ενός συνοικιακού καταστήματος. Να θυμίσουμε ότι για να ιδρύσει κάποιος ιδιωτικό εκπαιδευτήριο πρέπει να έχει τίτλους σπουδών που παρέχουν το δικαίωμα διορισμού στη δημόσια εκπαίδευση και να μην είναι δημόσιος υπάλληλος ή ιδιοκτήτης φροντιστηρίου. Αυτά είναι απαιτήσεις για ένα οποιοδήποτε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο που εδώ δεν υπάρχουν. Όσον αφορά το άρθρο 6, που αφορά την πληρότητα του προγράμματος σπουδών, όπως έχουν πει και άλλοι ομιλητές σ’ αυτήν εδώ την Αίθουσα, το ζήτημα είναι ποιος θα ελέγξει και με ποια κριτήρια αυτήν την πληρότητα. Θεωρούμε ότι η Επιτροπή Αξιολόγησης Ελέγχου Κολεγίων, του άρθρου 13, είναι ανεπαρκέστατη στη σύνθεσή της. Ενώ για τα κολέγια που συμπράττουν με ξένα ιδρύματα, δηλαδή όλα, το πρόγραμμα, όπως γνωρίζουμε, καθορίζεται από το μητρικό ίδρυμα. Εδώ έχει ενδιαφέρον η τοποθέτησή σας ότι, αν είχαμε αναθεωρήσει το άρθρο 16, θα είχαμε την ευχέρεια να έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια που το Υπουργείο Παιδείας θα μπορεί να ελέγχει το εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα, ενώ τώρα αναγκαζόμαστε –«αναγκαζόμαστε» σημαίνει βρισκόμαστε στην πολύ δυσάρεστη θέση, φαντάζομαι- να υπάρχουν ιδρύματα με πρόγραμμα που καθορίζεται από άλλα πανεπιστημιακά ιδρύματα, με ό,τι σημαίνει αυτό, στο οποίο δεν έχουμε καμμία πρόσβαση. Πραγματικά, αυτό είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα ομολογία ότι: «Τι να κάνουμε; Αφού δεν στέρξατε στο να έχουμε την αναθεώρηση του άρθρου 16, αναγκαζόμαστε και πάμε σε μία έκπτωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας με την έννοια ότι αυτά καθορίζονται ανεξέλεγκτα από ένα ίδρυμα στο οποίο δεν έχουμε καμμία πρόσβαση». Πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Πολύ ενδιαφέρουσα ήταν και η παρατήρηση του κ. Μπόλαρη με τη θετική έννοια ότι βάζετε όντως το Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π., έστω και να εκφράσει τη γνώμη και αυτό σημαίνει ότι εισάγετε μηχανισμό, τον οποίο δανείζεστε από το Υπουργείο, για να συμμετάσχει στη διαδικασία έστω μερικής αξιολόγησης ή συμβολής στην ίδρυση αυτών των κολεγίων. Δηλαδή ουσιαστικά το Υπουργείο, πέρα από το να έχει την εποπτεία, παρέχει ένα μηχανισμό, που σημαίνει ότι αυτοί έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται ότι αναβαθμίζονται, άρα να αυξάνουν τις απαιτήσεις τους ή την όρεξή τους, αν θέλετε, για την πελατεία τους, διότι περί αυτού πρόκειται. Βέβαια στο άρθρο 10 χαίρομαι που αντικαταστήσατε εκείνη την αδόκιμη έκφραση «πάσης φύσεως» με το «αναγνωρισμένα», αλλά εξακολουθούμε να λέμε ότι η συμμετοχή του Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π. στο ποια είναι αναγνωρισμένα θα έπρεπε να είναι αποφασιστική και όχι συμβουλευτική, όπως φαίνεται να είναι. Όσον αφορά τον εσωτερικό κανονισμό, όπου αναφέρεστε, κύριε Υπουργέ, θα έλεγα ότι είναι ενδιαφέρον να συγκρίνει κανένας τον εσωτερικό κανονισμό των κολεγίων με εκείνον των πανεπιστημίων. Η σύγκριση θα δείξει ότι τα κολέγια έχουν περισσότερη αυτονομία από ότι τα Α.Ε.Ι. και αυτό βέβαια είναι παράδοξο αλλά όχι ανεξήγητο, με την έννοια ότι δίνεται μια ανεξήγητη αυτονομία στους επιχειρηματίες ενώ το πλαίσιο σε ό,τι αφορά τα Α.Ε.Ι. είναι αρκετά περιοριστικό. Όσον αφορά το άρθρο 21, έχουμε να σχολιάσουμε το εξής. Εκεί θα υπάρχει δυνατότητα και θα καθοριστεί ανάλογη πολιτική για την προσέλκυση σπουδαστών από το εξωτερικό για φοίτηση στα κολέγια. Η εκτίμησή μας είναι ότι αυτό γίνεται όχι γιατί πιστεύουμε ότι στην πραγματικότητα θα γίνει κάτι τέτοιο, δηλαδή ότι όντως θα έρθουν σπουδαστές στα κολέγια αυτά από το εξωτερικό, αλλά θα έλεγα ότι επιβεβαιώνουμε τις προθέσεις, που έχουμε επισημάνει και εμείς και άλλοι αγορητές, να χρησιμοποιηθεί το παράθυρο των κολεγίων, για να μπουν οι Έλληνες επενδυτές στην παγκόσμια αγορά της παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών κατά ανάλογο τρόπο και κυρίως στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή. Για τις κυρώσεις δεν θα αναφερθώ περισσότερο. Νομίζω ότι και άλλοι ανέφεραν για τις κυρώσεις αυτές ότι στο παρελθόν με τον προηγούμενο νόμο του 1966 στο άρθρο 16 υπήρχαν πολύ αυστηρές κυρώσεις, οι οποίες δεν εφαρμόστηκαν ποτέ. Θα έλεγα, λοιπόν, κλείνοντας, ότι με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο γίνεται ένα πολύ αποφασιστικό βήμα στο να μην αυξηθούν οι δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια χιονοστιβάδα, θα έλεγα, εκχώρησης δημοσίου χώρου και υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα. Έχουμε την ενέργεια, έχουμε τη μεταφορά. Χθες πέρασε η μεταφορά της ασφάλειας στον ιδιωτικό τομέα με τις εταιρείες security και τώρα έχουμε ένα αποφασιστικό βήμα για την εκχώρηση του τμήματος της εκπαίδευσης και της γνώσης στον ιδιωτικό τομέα. Έτσι απαλλάσσεται η πολιτεία από την ευθύνη της να μην αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες, ώστε οι γονείς να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη και επιπλέον να αναπαράγεται φθηνό εργατικό δυναμικό, έτσι ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη ευελιξία, που είναι ο καινούργιος όρος, στις επιχειρήσεις. Θα έλεγα, όπως είπα και στην αρχή, να είναι σίγουρη η κοινωνία και όλοι οι συνάδελφοι ότι το σπουδαστικό κίνημα, οι διδάσκοντες και εμείς από τη μεριά μας θα κάνουμε ότι μπορούμε, ώστε τα πανεπιστήμια να μπουν σε μια διαδικασία μεγάλων αγώνων, ανατροπών και συγκρούσεων, ώστε αυτή η λογική, δηλαδή το να αντιμετωπίζεται η παιδεία ως εμπόρευμα, να μην περάσει. Και αυτό είναι μια υπόσχεση προς όλους. Σας ευχαριστώ.